Tak, tak, na blogu rzadko kiedy coś się pojawia – ale to nie znaczy, że nie działam. W Czwórce obecnie możecie mnie słuchać co najmniej trzy razy w tygodniu, niemal za każdym razem idzie za tym wywiad. W tym poście nadrobię linki i krótkie wpisy o rozmowach w audycji Sprzężenie zwrotne, którą prowadzę razem z Michałem Danilukiem.
Zacznijmy od foty, która ilustruje ten post.
W lutym wpadł do nas Artur Rojek, z którym rozmawialiśmy, a jakże, o OFF Festivalu. Było to na początku ogłoszeń zbliżającej się edycji, więc zahaczamy o paru znanych wtedy wykonawców, a od tamtej pory grono znacznie się poszerzyło - między innymi o Portrayal of Guilt, Lambrini Girls, Hinode Tapes, Wednesday Campanella, Panchiko czy Pa Salieu. Tu link do rozmowy na stronie Czwórki - OFF Festival 2025. Artur Rojek: uderzamy do odbiorcy, który jest zaangażowanym słuchaczem [WIDEO].
Cofamy się teraz do listopada. Wtedy, niewiele po festiwalu Great September, nasze studio odwiedziła Heima, to przy okazji świeżej ówcześnie epki Świat z tektury. Co za nią stoi, jak rozwijają swoje brzmienie - o tym tutaj: Heima: to nie jest tylko zapadnięcie się 100 km w głąb ziemi i dogorywanie.
Również w listopadzie odbył się kxntrst festiwal, moim zdaniem udany event współtworzony przez Kubę Więcka, Natalię Kordiak i Piotra Orzechowskiego aka Pianohooligana. W jego ramach w warszawskim Spatifie oraz na Nowej Miodowej odbyły się warsztaty, dyskusje i koncerty. W tym między innymi występ grupy Voice Act, którą widzicie na drugim zdjęciu. O knxtraście rozmawialiśmy jeszcze przed samym wydarzeniem (Kuba Więcek: "zorganizowanie festiwalu zawsze było moim marzeniem"), a w trakcie poprowadziliśmy z niego audycję - Festiwal Kxntrst - autentyczność i intuicja. Czwórka była na miejscu.
W grudniu wpadła do nas reprezentacja zespołu Kryształ, tym razem z albumem Poświaty. Pytaliśmy, po co komu shoegaze, czy w ich brzmieniu znajdziemy elementy metalu i o nastrój towarzyszący nowemu wydawnictwu. Całość tu: "Poświaty" - nowa płyta zespołu Kryształ.
Następna rozmowa nie doczekała się artykułu, a szkoda, bo naszym gościem był Marcel Baliński, który opowiedział o projekcie WSPÓŁGŁOSY – ich również udało nam się spotkać dzięki wymienionemu wyżej kxntrstowi i obaj byliśmy pod ogromnym wrażeniem. Tym bardziej cieszy, że WSPÓŁGŁOSY dostały ostatnio Fryderyka. Nagrania możecie posłuchać tu, uważam, że naprawdę dobrze się w niej zgraliśmy: Sprzężenie zwrotne 21 grudnia godz. 19:01.
Skoro jesteśmy przy muzyce, która porusza, to nie mogę nie wkleić rozmowy z Sewerynem, którego płyta Melodie 2 jest jednym z moich ulubionych wydawnictw 2024 roku. Mówię to w nagraniu i się tego nie wstydzę: rozklejam się słuchając tych kawałków. Jest jeszcze jedna dobra informacja: Seweryn szykuje już nowości, w ciągu dwóch tygodni ukaże się jego nowa piosenka. Rozmowa tu: Sprzężenie zwrotne 28 grudnia godz. 19:00.
W nowy rok weszliśmy wraz z duetem Twoosty Mayonez i ich pierwszą płytą wydaną przez U JAZZ ME, a drugą w ogóle. Na Niezłym bagnie zespół w nowym składzie kontynuuje historię z debiutanckiego Carmin, tym razem śledząc między innymi dinozaury czy tajemniczego ropucha. Jazz grany w dwie osoby, bez sekcji dętej? Proszę bardzo: Twoosty Mayonez i opowieści z planety Carmin.
Teraz ponownie bez formy tekstowej. Faraway, zespół z Warszawy, inspiracje ponownie post-punkowe, ale jest w nich też dub, jest ten zwyczajny punk, jest zimna fala. Spodobała nam się ich ubiegłoroczna płyta, ja za to widziałem ich koncert i uważam, że w tej formie ten materiał wypada jeszcze lepiej. Do posłuchania tu: Sprzężenie zwrotne 18 stycznia godz. 19:02.
15 dzień lutego i rozmowa, która miała dotyczyć jedynie nowego singla USO 9001, a przerodziła się między innymi w dyskusję o ocenianiu i granicach jazzu. Ale nie ukrywam, bardzo lubię, gdy wywiady idą w stronę, której niekoniecznie się spodziewam. Tu Jan Pieniążek i my: Sprzężenie zwrotne 15 lutego godz. 19:01.
Hałaśliwa seria rozmów trwa. Tym razem o debiucie zespołu Echoteka opowiedzieli nam Janek i Franek, więc powrócił temat shoegaze'u, ale przede wszystkim długiego, liczonego w latach rozwoju pomysłów, które doprowadziły do wydania płyty. Do posłuchania: Sprzężenie zwrotne 1 marca godz. 19:02.
Kończymy zestaw rozmową, która szczególnie mnie cieszy, a przy okazji ładną klamrą. Rok temu na OFF Festivalu widziałem koncert Moonchild Sanelly, artystki z RPA proponującej autorską mieszankę muzyki tanecznej, house'u, elektroniki, amapiano, rapu i Bóg wie, czego jeszcze. Jej energia rzuciła mnie wtedy na kolana, więc gdy został ogłoszony warszawski koncert bez zastanowienia kupiłem bilety i napisałem z zapytaniem o wywiad. Udało się! Zabawy z tłumaczeniem było niemało, ale za to satysfakcja gwarantowana: Moonchild Sanelly: future ghetto funk, wolność i energia.
Zdjęcia mają różnych autorów: Piotr Podlewski (Artur Rojek, Jan Pieniążek), Marcin Dławichowski (Kuba Więcek i Synthezaur), Kamil Jasieński (Marcel Baliński), Damian Sikorski (Seweryn), Michał Kowalski (Kryształ), Maciej Załęcki (Faraway), Kacper Małczyński (Echoteka), Patrycja Klimczuk (Twoosty Mayonez) a ostatnie Ashwin Bosman.
I tak to jest, a to tylko jedna audycja. W następnych postach podsumuję dwie pozostałe. Dzieje się.
Nie brakowało okazji, by usłyszeć o Fontaines D.C. . Dubliński skład wydał właśnie swój pierwszy longplay, poprzedzony kilkoma singlami. W zeszłym roku zagrali na katowickim Off Festivalu, oprócz tego dopisuje się ich do brexticore'u. Dziś słuchamy albumu Dogrel . Dobra, ale czym właściwie jest ten cały brexitcore? Nietrudno się domyślić po nazwie: to muzyka powstała na fali komentarzy na temat Brexitu oraz całej sytuacji społeczno-politycznej, która do niego doprowadziła. Bywa, że hasło "muzyka zaangażowana" zdaje się być naiwne, dziś rzadko kiedy się ona zdarza, a jeśli nawet – raczej bywa wyśmiewana. Przynajmniej w sytuacji naszego nadwiślańskiego kraju – gdy VooVoo lub inne trójkacore chce mi w 2019 roku przekazać cokolwiek o buncie czy obywatelskim nieposłuszeństwie, ogarnia mnie pusty śmiech. Niech wypierdalają z tymi swoimi miękkimi fotelami, w których siedzą. Sam też siedzę w ciepłym i wygodnym pokoju, ale w swoim buncie mam jeden przywilej, którego im już...
Cudne były wczoraj The Last Dinner Party . Widziałem je mniej więcej półtora roku temu, choć akurat nie na Inside Seaside, a za granicą, i już wtedy ich charyzma, prezencja sceniczna i radość mi się udzieliły. Tym razem jednak miały już na koncie dwie płyty, a przede wszystkim czas na pełny set, dziewiętnaście numerów, odpowiednio 11 z nowego krążka i 8 z poprzedniego. Dwie godziny grania – i to najuczciwszego z możliwych, na wiele głosów i szereg instrumentów (w tym mandolinę i keytar). Może tylko setlistę można było ułożyć nieco inaczej, żeby nie zmieniać co chwilę gitar. Ta czasówka nie wzięła się znikąd, bo Abigal jest MEGA gadatliwa, kontakt z publicznością należał do tych maksymalnie serdecznych. Na scenie pojawiły się dwie polskie fanki, które zatańczyły do This Is The Killer Speaking , w którym zresztą raz przed refrenem zamiast "good morning" padło "dzień dobry". Pojawił się transparent "welcome back queen Jadwiga" odczytany ze sceny ze zdziwien...
Powiem wam, że zespoły zespołami, ale ja naprawdę uwielbiam Fontaines D.C . Odkąd usłyszałem ich surowe demówki jeszcze przed Dogrel aż do chwilowych wątpliwości w kwestii upopowienia brzmienia – jest to po prostu kawał grania z sugestywnymi tekstami. Pomaga im też świadomość ograniczeń wokalnych, mimo że ewidentnie jest coraz lepiej, to studyjnie nie ma tu żadnego wstydliwego momentu. Cały czas za to żałuję, że nie wybrałem się do cholernego Pogłosu na ich koncert na względnym początku kariery. I tak słucham sobie punkowego w duchu Big czy Too Real , stadionówek w rodzaju Bloomsday czy In The Modern World , potem dość łagodnych pioseneczek jak Jackie Down The Line albo Favourite i każda z takich szufladek zostaje szybko przełamana, na Dogrel też są uśmiechy w stronę przebojów, na Skinty Fia grube klamry w postaci In ár gCroithe go deo i Nabokova , a na Romance chociażby potężny Death Kink . Z A Hero's Death muszę się w końcu przeprosić, bo to dobry album, ale cały czas...
Komentarze
Prześlij komentarz